In gesprek met Roelof
Over zijn weg naar de osteopathie, wat hij voelt met zijn handen, en waarom eerlijkheid beter geneest dan een anatomische lezing.
Roelof werkte meer dan tien jaar als fysiotherapeut — in Amsterdam, en later als praktijkeigenaar in Zürich — voordat hij zich realiseerde dat hij iets miste. Die zoektocht bracht hem naar de osteopathie. In dit interview vertelt hij over zijn achtergrond, zijn behandelfilosofie en wat er werkelijk gebeurt tijdens een sessie.
Wie ben je, en hoe ben je in de osteopathie terechtgekomen?
Ik studeerde fysiotherapie in Amsterdam en werkte daarna ruim tien jaar als fysiotherapeut — waaronder als eigenaar van een praktijk in Zürich. Ik deed mijn werk serieus, maar ergens miste ik het gevoel echt aan te raken aan de gezondheid van mensen. Die zoektocht bracht me naar de osteopathie.
Via vrienden die de opleiding volgden, raakte ik geïntrigeerd. Ik begon de opleiding aan het Sutherland College in Amsterdam — terwijl ik tegelijkertijd in Zwitserland bleef werken. Zes jaar lang vloog ik heen en weer tussen Zürich en Amsterdam. Na mijn afstuderen vestigde ik me in Amsterdam en startte ik mijn eigen praktijk.
Wat biedt de osteopathie dat de fysiotherapie je niet gaf?
Het is een fundamenteel ander paradigma. Fysiotherapie — net als de reguliere geneeskunde — richt zich primair op klachten. Dat gaf me niet de antwoorden die ik zocht. De osteopathie kijkt naar het functioneren van het hele systeem. Een holistische blik geeft ook niet alle antwoorden, maar brengt de werkelijkheid een stuk dichterbij.
Kijk je dan helemaal niet naar de klachten van een cliënt?
Eerlijk gezegd geef ik niet zo veel om de klacht zelf — want het is slechts een symptoom van hoe het systeem functioneert. Dat klinkt misschien radicaal, maar juist deze blik helpt me de kern van het probleem te vinden, in plaats van het topje van de ijsberg te behandelen.
Hoe leg je dat uit aan cliënten die gewoon van hun pijn af willen?
Dat is een echte uitdaging. Sommige cliënten denken al in systemische termen en begrijpen meteen wat ik bedoel. Anderen verwachten een gerichte behandeling van hun schouder of rug en raken soms het spoor bijster als ik verder kijk.
Ik probeer kennis niet op te leggen, maar te laten ontkiemen vanuit de cliënt zelf. Echte genezing komt voort uit begrip. Als ik mijn perspectief ga opdringen, werkt dat niet. Maar als ik iemand op een subtiele manier laat inzien hoe hun eigen systeem werkt, dan is de weg naar herstel een stuk steviger.
Je gebruikt soms het begrip ‘complex adaptief systeem’. Wat bedoel je daarmee?
Ik gebruik graag het beeld van een tensegriteitsstructuur — een architectonisch principe waarbij spanning en druk zich gelijkmatig verdelen over de hele constructie, zodat een gebouw stabiel blijft. Het menselijk lichaam werkt precies zo: spanning verspreidt zich door het hele systeem.
Als de belasting te groot wordt op één plek, of als de verdeling verstoord raakt, ontstaan er problemen — soms ver van de plek waar je ze zou verwachten. Dat maakt rugpijn niet per se een rugprobleem.
Wat doe je precies tijdens een behandeling?
Ik zoek naar blokkades — verstoringen in het lichaam die het systeem belemmeren om optimaal te functioneren. Die voelt ik met mijn handen. Soms zijn ze iets harder dan het omliggende weefsel, soms anders van kwaliteit, soms bijna bothard, soms meer op vloeistofniveau. Ze zijn elk uniek.
Mijn doel is niet elke blokkade aanpakken, maar de primaire vinden — de blokkade die alle andere aanstuurt. Die sleutel vinden en loslaten: dat is de kern.
Hoe weet je welke blokkade de primaire is?
Met twee handen. Als ik een blokkade beweeg en een andere blokkade reageert daarop mee, dan organiseert de eerste de tweede. Beweegt de andere niet mee, dan is die secundair. Op die manier breng ik in real time de hiërarchie in kaart — en weet ik precies waar ik moet beginnen.
Hoe eerlijk ben je over wat je wel en niet weet?
Volledig eerlijk. Ik weet vaak niet precies waarom iemand pijn heeft. Ik voel blokkades, ze maken voor mij logica — maar of die anatomische lijnen exact de oorzaak zijn van de pijn? Dat weet ik niet. En eerlijk gezegd maakt het ook niet zo veel uit.
Waar is de blokkade? Hoe laat ik die los? Dat is het. Geen grote anatomische lezingen, geen vertoon van kennis. Mijn handen doen het werk.
Hoe voelt een behandeling voor de cliënt?
Verrassend rustig, meestal. Ik werk soms met meer intentie, maar heel vaak juist met grote zachtheid. Wanneer ik de juiste plek raak — de echte blokkade — voelen cliënten dat het klopt. Geen pijn, geen ongemak. Eerder een gevoel van: ‘ja, precies daar.’
Dat is het verschil tussen werken op het symptoom en werken op de bron.
Hoe is de samenwerking binnen de praktijk georganiseerd?
Ik werk samen met collega-osteopaten die dezelfde opleiding hebben gevolgd. We overleggen regelmatig — over wat we voelen, wat we denken, hoe we behandelen. De samenwerking is niet ontstaan door toeval, maar door gelijkgerichtheid: dezelfde filosofie, dezelfde benadering, dezelfde waardering voor eerlijkheid boven vertoon.