In gesprek met Ronald Broens
Over 24 jaar fysiotherapie, de overstap naar osteopathie, en waarom het verhaal achter de klacht net zo veel zegt als het lichaam zelf.
Ronald Broens werkte 24 jaar als fysiotherapeut — grotendeels in ziekenhuizen en revalidatiecentra in Amsterdam — voordat hij merkte dat de vragen die hem het meest bezighielden, niet binnen de fysiotherapie te beantwoorden waren. Die zoektocht leidde hem naar de osteopathie. In dit interview vertelt hij over zijn achtergrond, zijn werkwijze als osteopaat in Amsterdam, en wat er voor hem werkelijk centraal staat in een behandeling.
Wie ben je, en hoe ben je in de osteopathie terechtgekomen?
Mijn naam is Ronald Broens. Ik werk als osteopaat bij Osteopraktijk aan de Weesperstraat in Amsterdam. Maar voordat ik osteopaat werd, heb ik 24 jaar gewerkt als fysiotherapeut — en dat heb ik altijd met veel plezier en overgave gedaan.
Het grootste deel van die jaren werkte ik in ziekenhuizen en revalidatiecentra. Ik leerde er hoe de gezondheidszorg in Nederland functioneert — wat er sterk in is, maar ook waar de grenzen liggen bij complexe of langdurige klachten. Gaandeweg merkte ik dat ik steeds vaker met dezelfde vraag bezig was: niet alleen wat kan ik doen om deze klacht te verminderen?, maar juist waar komt dit vandaan, en waarom blijft het terugkomen?
Die zoektocht heeft uiteindelijk geleid tot de osteopathie. De opleiding aan College Sutherland in Amsterdam was intensief — soms echt pittig — maar vooral heel vormend.
Wat veranderde er in jouw manier van kijken door de osteopathie?
Alles, eigenlijk. Ik ben anders gaan kijken naar klachten zoals rugklachten, nekklachten en chronische pijnklachten — minder als losse problemen, en meer als een gevolg van hoe het lichaam als geheel functioneert.
Als fysiotherapeut werkte ik altijd binnen vaste protocollen en richtlijnen. Als osteopaat kan ik veel vrijer denken. Dat geeft de ruimte om echt te kijken naar wat iemand nodig heeft — zeker bij mensen met langdurige klachten of onbegrepen pijn — in plaats van te werken binnen een standaard behandelpad.
Eerlijk gezegd werk ik nu met nog meer plezier dan ik al deed.
Welke klachten behandel je als osteopaat in Amsterdam?
Rugklachten, nekklachten en chronische pijnklachten komen veel voor in mijn praktijk. Door mijn jaren in ziekenhuizen en revalidatiecentra heb ik ook veel ervaring met orthopedische klachten, trauma en langdurige hersteltrajecten.
Wat ik daar vooral heb geleerd: herstel is niet alleen lichamelijk. Zeker bij chronische klachten speelt het mentale aspect een grote rol — hoe ga je om met pijn, beperkingen en onzekerheid wanneer klachten lang aanwezig blijven? Dat maakt deel uit van de behandeling.
Hoe ziet een behandeling bij jou eruit?
Die begint altijd met luisteren. Ik neem de tijd om te begrijpen wat iemand meebrengt — niet alleen de klacht zelf, maar ook het verhaal daarachter. Want dat verhaal vertelt vaak net zo veel over de oorsprong van rugpijn, nekklachten of chronische pijn als het lichamelijk onderzoek zelf.
Geen haast, geen standaard aanpak. Echt kijken naar de persoon tegenover me — dat staat centraal.
Wat doe je als osteopathie niet de juiste aanpak blijkt?
Dan zeg ik dat eerlijk. Eerlijkheid is voor mij minstens zo belangrijk als behandelen. Als ik inschat dat iemand beter geholpen kan worden binnen een andere discipline, dan bespreek ik dat open en verwijs ik waar nodig door.
Dat hoort voor mij bij goede zorg. Niet vasthouden aan een aanpak die niet past, maar samenwerken in het belang van de patiënt.
Hoe werkt het team bij Osteopraktijk Amsterdam?
We zijn met drie osteopaten — een klein en hecht team. We vullen elkaar goed aan in ervaring, achtergrond en manier van kijken, en we hebben veel onderling contact. We overleggen regelmatig over complexe casussen en denken met elkaar mee wanneer dat nodig is.
Dat maakt het mogelijk dat iemand altijd vanuit meerdere invalshoeken bekeken wordt wanneer dat waardevol is. Dat versterkt de zorg enorm.
Je geeft ook les aan College Sutherland. Waarom doe je dat naast je praktijkwerk?
Omdat het me scherp houdt. Lesgeven dwingt me om mijn manier van werken en denken steeds te blijven verdiepen en uitleggen. Het is een andere manier van leren — en een die ik erg waardeer.
Wat is voor jou uiteindelijk het belangrijkste in een behandeling?
Dat iemand zich echt gezien en gehoord voelt. Dat er ruimte is om stil te staan bij wat er speelt, zonder haast, en met aandacht voor de hele mens achter de klacht.
Want vaak begint herstel precies daar: in het moment dat iemand zich serieus genomen voelt.