In gesprek met Saskia
Over 25 jaar ziekenhuiservaring, de weg naar osteopathie, en waarom aandacht voor het geheel meer zegt dan de klacht alleen.
Saskia werkt als osteopaat bij Osteopraktijk aan de Weesperstraat in Amsterdam. Met ruim 25 jaar ervaring in verschillende ziekenhuizen en een achtergrond in gynaecologie en verloskunde, brengt ze een brede medische blik mee naar de behandelkamer. In dit interview vertelt ze over wat haar interesse in het lichaam heeft gevormd, hoe ze bij de osteopathie terechtkwam, en wat ze mensen wil meegeven.
Hoe zou je jezelf omschrijven als osteopaat?
Ik werk rustig en met aandacht. In contact is er ruimte voor een empathische benadering — met zachtheid waar dat kan en duidelijkheid waar dat nodig is.
De focus ligt niet op complexiteit, maar op helder waarnemen wat er op dat moment speelt. Eerst kijken, begrijpen wat het lichaam laat zien, en van daaruit verder werken. Niet vanuit vaste patronen of standaard oplossingen, maar afgestemd op wat zich in het moment aandient.
Zo ontstaat er ruimte om niet alleen naar een klacht te kijken, maar naar hoe iemand als geheel functioneert en reageert.
Wat heeft jouw interesse in het menselijk lichaam gevormd?
Die interesse is er eigenlijk altijd geweest. Hoe het lichaam werkt, hoe klachten ontstaan en hoe herstel tot stand komt, heeft me van jongs af aan gefascineerd. Dat is nooit verdwenen — alleen verder verdiept door alles wat ik later heb meegemaakt en geleerd.
Ik heb ruim 25 jaar in verschillende ziekenhuizen gewerkt, in meerdere disciplines. Dat is een lange periode waarin je veel ziet en meemaakt.
Wat me vooral is bijgebleven, is hoe verschillend gezondheid zich laat zien. Niet als iets vasts, maar als iets dat voortdurend in beweging is. Mensen kunnen in korte tijd sterk verschillen in hoe ze functioneren en herstellen. Dat heeft mijn manier van kijken blijvend veranderd — ik ben minder gaan denken in losse klachten en meer in hoe het geheel van het lichaam samenwerkt en zich aanpast.
Eigen ervaringen met gezondheid hebben me nog meer laten zien hoe veerkrachtig het lichaam kan zijn, maar ook hoe kwetsbaar het tegelijk is. Dat maakt dat mijn kijk op herstel niet alleen iets theoretisch is, maar ook iets wat ik van binnenuit heb leren begrijpen.
Wat bracht je richting de osteopathie?
Op een bepaald moment kwam bij mij de vraag sterker naar voren of klachten ook op een andere manier benaderd kunnen worden. Niet alleen gericht op één plek of symptoom, maar meer kijkend naar het functioneren van het geheel.
Die zoektocht heeft me in 2014 naar de opleiding osteopathie gebracht.
Ik heb de opleiding afgerond met een thesis over osteopathie bij de behandeling van endometriose — een onderwerp dat goed aansloot bij mijn achtergrond in de gynaecologie en verloskunde, en bij mijn interesse in complexe processen in het lichaam.
Het was voor mij een verdieping, maar ook een bevestiging van de richting waarin ik al langer dacht en werkte.
Hoe blijf je jezelf als osteopaat ontwikkelen?
Door cursussen en bijscholing blijf ik mezelf verdiepen — maar vooral door het dagelijks werken met mensen. Wat je ziet, wat je voelt, en soms ook wat nog niet meteen duidelijk is, houdt je scherp en aanwezig in je werk.
Wat wil je dat mensen meenemen als ze bij jou komen?
Dat er ruimte is. Geen standaard verhaal dat al klaarstaat voordat iemand binnenkomt.
Maar aandacht voor wat er op dat moment is — en de tijd om daar echt naar te kijken.